هست كه شما را از آسمان و زمين روزى دهد ؟ ! پس وقتى جز او خالقى نيست ، جز او هم مدبر و صاحب اختيارى نيست ، پس در نتيجه جز او هم معبودى نيست ديگر به كجا منحرف مىشويد ؟ ! ( 3 ) . ( اى محمد ) اگر تو را تكذيب مىكنند امرى نو ظهور نيست ، چون پيامبران قبل از تو را هم تكذيب كردند و امور همه به سوى خدا بازگشت مىكند ( 4 ) . اى مردم ! بدانيد كه وعده مذكور خدا حق است پس ( هوشيار باشيد كه ) زندگى دنيا مغرورتان نكند و ابليس نيرنگباز با به رخ كشيدن و استناد به رحمت و مغفرت خدا فريبتان ندهد ( 5 ) . همانا شيطان دشمن شماست پس شما هم او را دشمن خود بگيريد ، چون تنها كار او اين است كه حزب خود را دعوت كند به اينكه همه اهل آتش شوند ( 6 ) . كسانى كه كافر شدند عذابى سخت و كسانى كه ايمان آورده و عملهاى صالح كردند مغفرت و اجرى بس بزرگ دارند ( 7 ) . پس با اين حال آيا كسى كه عمل زشتش در نظرش زيبا جلوه داده شده و آن را كار نيكى مىبيند با كسى كه خوب را خوب و بد را بد مىبيند يكسان است ؟ هرگز ، ولى اين خدا است كه هر كس را بخواهد گمراه و هر كس را بخواهد هدايت مىكند پس تو اى محمد جان خود را در حسرت و اندوه آنان ( كه چرا گمراهند ) هلاك مكن كه خدا به آنچه مىكنند دانا است ( 8 ) . بيان آيات بعد از آنكه در آيه قبلى به وضع ملائكه ، كه واسطه هايى بين خالق و خلقند در رساندن نعمت به خلق اشاره اى فرمود ، اينك در اين آيات به خود نعمتها اشاره كلى نموده مىفرمايد : عموم نعمتها از خداى سبحان است ، نه غير او ، پس تنها رازق خدا است و احدى در رازقيت ، شريك او نيست ، آن گاه از طريق رازقيت استدلال كرده بر ربوبيت ، و سپس بر مساله معاد ، و اينكه وعده خدا ، به بعث و عذاب دادن كفار ، و آمرزش مؤمنين صالح ، حق است ، البته در اين آيات ، تسليتى هم براى رسول خدا ( ص ) هست . « * ( ما يَفْتَحِ اللَّه لِلنَّاسِ مِنْ رَحْمَةٍ فَلا مُمْسِكَ لَها وَما يُمْسِكْ فَلا مُرْسِلَ لَه مِنْ بَعْدِه ) * . . . » معناى آيه چنين است كه آنچه را كه خدا از نعمتهايش يعنى از ارزاق كه به بندگانش مىدهد ، در همه عالم كسى نيست كه بتواند از آن جلوگيرى كند : و آنچه را كه او از بندگانش دريغ مىكند و نمىدهد ، كسى نيست كه به جاى خدا آن نعمت را به بندگان